Η Λευκή
Ηταν μιά αδέσποτη σκυλίτσα, που τη βρήκα στις 12/03/2006 τραυματισμένη βαριά, πηγαίνοντας να την ταίσω, μαζί με την υπόλοιπη παρέα της!
Την έφερα στην κτηνίατρο και την κράτησα μέχρι να αναρρώσει, γιατί εκτός από τα τραύματα, είχε και πολύ σοβαρό πρόβλημα υγείας!
Την άλλη μέρα πηγαίνοντας πάλι να τα ταίσω, ήταν όλα νεκρά από φόλα!
Μέσα στην ατυχία του τραυματισμού και της αρρώστειας, στάθηκε πολύ τυχερή!
Αν είχε μείνει πίσω, θα είχε την φρικτή τύχη των άλλων!
Κι έτσι την κράτησα ...
Η Biggy
Η Slimmy
οι δύο γάτες μου!
Τις βρήκα στις 04/07/2004 μέσα σε μια σακούλα, δίπλα στα σκουπίδια!
Ηταν ακόμα με τον ομφάλιο λώρο, μόλις 2 ημερών!
Τις τάισα με το μπιμπερό και τις φρόντισα με πολλή αγάπη!
Ήταν δύσκολο να επιβιώσουν, γιατί συνήθως δεν τα καταφέρνουν τόσο μικρά, αν δεν τραφούν με το γάλα της μαμάς τους!
Αυτές όμως τα κατάφεραν και διέψευσαν κάθε άλλη θεωρία!
Τώρα ζουν κοντά μου και οι τρεις, στειρώθηκαν
και συμβιώνουμε όλοι αρμονικά!
Η οικογένεια όμως, μεγαλώνει συνεχώς.....
Η Ρίτα
Στις 12/08/2009 στειρώθηκε
Όταν ήλθε στο σπίτι μας στις 07/05/2009 νιαούριζε και έψαχνε γιά φαγητό.Ήταν έγκυος και έδειχνε πολύ ταλαιπωρημένη.
Της έδωσα φαγητό, νερό και της έφτιαξα μια φωλίτσα γιά να κοιμάται και γιά να γεννήσει τα μωρά της, όταν έλθει η ώρα.
Έμεινε κοντά μας και πρέπει να πω, ότι είναι από τις πιό φιλικές γάτες που έχω συναντήσει. Κοιμάται με τα σκυλιά και γουργουρίζει συνεχώς στα πόδια μας, ζητώντας χάδια!
Στίς 24/06/2009 γέννησε 4 γατάκια (τα οποία και θα σας παρουσιάσω παρακάτω)
Ο Τζίμι
Το ένα από τα παιδιά της Ρίτας! Είναι ο πιό θαρραλέος της παρέας!
Στις 24/02/2010 στειρώθηκε!
Ο Xάρι
Το δεύτερο παιδί της και παρ΄ότι μοιάζουν πολύ εξωτερικά με τον Τζίμι, είναι το ακριβώς αντιθετό του!
Στις 07/09/2010 στειρώθηκε!
Η Άντι
Είναι το μοναδικό κοριτσάκι της Ρίτας και πιστό αντιγραφό της, είναι ολόιδιες!
Στις 27/01/2010 στειρώθηκε!
Ο Τίτι
Στις 07/09/2010 στειρώθηκε!
Είναιτο τελευταίο παιδί της Ρίτας, αλλά το πιο ταλαιπωρημένο! Όταν ήταν μωρό αρρώστησε από μιά ίωση και κινδύνεψε να τυφλωθεί. Ευτυχώς με θεραπεία και φροντίδα 20 ημερών, όλα πήγαν καλά και τώρα είναι μιά χαρά!
Είναι ο πιό φιλικός και χαδιάρης από τα τέσσερα.
.jpg)
O Νίκι
Στις 07/09/2010 στειρώθηκε!
Το Νίκι τον βρήκα στις 06/12/2009 σε ηλικία 4 μηνών, στην άκρη του δρόμου φοβισμένο και πολύ πεινασμένο! Του έδωσα φαγητό και το έφαγε με τέτοια λαιμαργία, που δεν έχω ξαναδεί σε γάτα! Όταν τελείωσε και έσκυψα να τον χαιδέψω, πήδηξε πάνω μου, φώλιασε στην αγκαλιά μου και άρχισε να γουργουρίζει.
Αυτή η αγκαλιά ήταν καθοριστική! Τον πήρα μαζί μου και τώρα ζει κοντά μας!
Ο Ντιέγκο
Ο Ντιέγκο είναι ένας αδέσποτος σκύλος, πολύ μεγάλος στην ηλικία, που έχει ζήσει σχεδόν όλη τη ζωή του στους δρόμους! Όταν πριν ένα χρόνο περίπου αρρώστησε πολύ σοβαρά, τον περιέθαλψε και τον βοήθησε μια συμπολίτης μας, εξαιρετικά ζωόφιλη και υπέρμετρα ευαίσθητη με τα ζώα! Αδυνατώντας να τον υιοθετήσει, τον φιλοξένησε για ένα μεγάλο διάστημα, φροντίζοντας το καλύτερο γι’ αυτόν!
Μαθαίνοντας λοιπόν την ιστορία του, συμπόνεσα πολύ αυτό το γέρο-σκυλάκο και στις 19/12/2009, αποφάσισα να τον πάρω στο σπίτι μου. Θέλω να του προσφέρω, - στον όσο χρόνο ζωής του έχει απομείνει- , ότι στερήθηκε.
Σίγουρα, ότι και να κάνει κανείς, δε μπορεί να αναπληρώσει όλα αυτά που έχασε και να σβήσει όσα υπέφερε, όλα αυτά τα χρόνια της αδέσποτης ζωής του, αλλά εγώ θα κάνω ότι μπορώ, από δω και πέρα γιά να είναι ήρεμος, ασφαλής και (αν μπορέσω να το καταφέρω) και χαρούμενος!
Ο Ντιέγκο όντας πολύ μεγάλος στην ηλικία και με καρδιοαναπνευστικά προβλήματα, στάθηκε αδύναντον να στειρωθεί
Ο Φρέντυ
Στις 29/07/2009 στειρώθηκε
Ο Φρέντυ, ένας αδέσποτος σκύλος που φιλοξενήθηκε στο σπίτι μας, όταν αντιμετώπιζε ένα πρόβλημα υγείας. Έμεινε κοντά μας 6 μήνες και μετά υιοθετήθηκε από κάποια οικογένεια. Έμεινε 3 μήνες, αλλά δε φάνηκε να είναι εύκολη η προσαρμογή του εκεί. Προφανώς, στο αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα που έμεινε κοντά μας, δέθηκε μαζί μας, μας θεώρησε οικογένεια του και το σπίτι μας σπίτι του! Αλλά κι εμείς τον αγαπήσαμε και όταν έφυγε μακριά μας, νιώσαμε, ότι από την οικογενειά μας κάποιος λείπει...
Έτσι, αποφασίσαμε να τον πάρουμε κοντά μας και από τις 26/02/2010 ζει μαζί μας. Δείχνει πολύ χαρούμενος, ήρεμος και ασφαλής κι εμείς χαιρόμαστε αληθινά που γύρισε κοντά μας!
Η Λούσυ
(Παρουσίασε πρόβλημα υγείας και μετά από εξετάσεις και επέμβαση διαγνώσθηκε καρκίνος )
Η Λούσυ είναι μία σκυλίτσα 12 ετών, που έζησε όλη τη ζωή της δεμένη σε μία αλυσίδα!
Θεώρησα αυτονόητο να σταματήσω αυτό της το μαρτύριο και στις 12/05/2010 την ελευθέρωσα από τα ισόβια δεσμά που ήταν καταδικασμένη, χωρίς να έχει φταίξει σε τίποτα!
Είναι ένας εξαιρετικός χαρακτήρας, πολύ φιλική με όλους και όλα, ίσως-ίσως λίγο φοβισμένη με κάποια καινούργια πράγματα.
Ελπίζω και σ΄ αυτή την υπέροχη γριούλα, όπως και στον γεράκο Ντιέγκο, να καταφέρω έστω και τώρα, στο ηλιοβασίλεμα της ζωής τους, να τους προσφέρω όλα όσα στερήθηκαν και να τους δώσω λίγη χαρά!
O Stevie
Στις 07/11/2010 στειρώθηκε
Ο Sreive ένας όμορφος και πανέξυπνος γατούλης, είναι τυφλός εκ γενετής!
Κάποιοι «καλοί» άνθρωποι, που θέλουν να λέγονται «ζωόφιλοι» τον εγκατέλειψαν 6 μηνών, μέσα σε ένα χαρτοκιβώτιο, έξω από την πόρτα μου, στις 11/08/2010.
Εκτός του, ότι δε βλέπει , εκείνη την περίοδο ήταν και άρρωστος με ωτίτιδα και γαστρεντερικά προβλήματα. Τον «έδιωξαν» από σπίτι, γιατί είχε και σημείωμα μέσα στο κουτί με διάφορες πληροφορίες, όπως την ηλικία του, τα προβλήματα υγείας του, τη θεραπεία που έπρεπε να ακολουθήσουμε κλπ.
Έμεινε κάποιες μέρες στον κτηνίατρο για εξετάσεις και θεραπεία.
Επειδή η δική μας οικογένεια είναι ήδη πολύ μεγάλη, παράλληλα με τη νοσηλεία του, ψάχναμε κάποια οικογένεια που να θέλει να τον εντάξει στα μέλη της! Βέβαια, έπρεπε να τον κρατήσει μέσα στο σπίτι της, γιατί λόγω της ιδιάζουσας κατάστασής του, δε μπορεί να ζήσει και να επιβιώσει έξω σε κήπο, αυλή κλπ.
Δυστυχώς δε βρέθηκε κανείς, που να θέλει ένα τέτοιο «ιδιαίτερο» ζωάκι στο σπίτι του και τώρα πια ο Stevie, είναι μόνιμα κοντά μας, ένα ακόμα μέλος στην πολυμελή οικογένειά μας!
Μας έχει ξετρελάνει με την εξυπνάδα, τα παιχνίδια του, την τρυφερότητά του και γενικά την αξιολάτρευτη συμπεριφορά του!
Ο Πάκος
Στις 04/10/2010 στειρώθηκε
Ο Αραπάκος είναι ένας σκυλάκος 10 χρόνων.
Έζησε τα 9 χρόνια της ζωής του «δεσποζόμενος», από κουταβάκι δεμένος σε μια βάρκα, δίπλα στη θάλασσα! Μέσα στο κρύο, τη βροχή, τον καύσωνα, την πείνα (που και που ένα ξεροκόμματο, πεταμένο μέσα στη λάσπη), τη δίψα, (ένα βρώμικο δοχείο, σχεδόν πάντα άδειο), τα παράσιτα, τις αρρώστιες, τις αγριάδες, πολύ πιθανόν και τις κλωτσιές…
Και κάπως έτσι, περνούσε η ζωή για τον Αραπάκο… μέσα στην ανία, τη μοναξιά, την ταλαιπωρία, την αδιαφορία και την απομόνωση από κάθε άλλη ύπαρξη! Έβλεπε από την ίδια πάντα θέση, ατελείωτες μέρες και νύχτες, τη ζωή να περνάει από μπροστά του κι αυτός δε μπορούσε να τη ζήσει! Δεν έτρεξε, δεν έπαιξε, δεν ένιωσε ένα χάδι, δεν ένιωσε ούτε μια στιγμή ελεύθερος, δεν ήξερε τι σημαίνει ζεστασιά, αγκαλιά, αγάπη! Υπέφερε σιωπηλά, υπέμενε μαρτυρικά και τα χρόνια περνούσαν, κάνοντας κύκλους γύρω από τα 2 μέτρα της αλυσίδας του…
Πριν 1 χρόνο όμως, έπεσε στο βλέμμα της γνωστής, «καλής νεράιδας» των σκυλιών, η οποία, μαθαίνοντας την θλιβερή ιστορία του, του έδωσε (όπως και σε πάρα πολλά άλλα), την ευκαιρία να ζήσει με αξιοπρέπεια και ανθρώπινες συνθήκες.
Τότε ο Πάκος -έτσι τον φωνάζω-, αντιμετώπιζε και κάποιο πρόβλημα υγείας και αφού τον πήγε στον κτηνίατρο για την απαραίτητη περίθαλψη και φροντίδα, μετά τον πήρε στο σπίτι της. Γεράκος όντας και «ιδιαίτερος», λόγω της «άσχημης» ζωής του, δε στάθηκε εύκολο να βρεθεί οικογένεια για να τον υιοθετήσει.
Έμεινε 9 μήνες μαζί της και όλα πήγαιναν πολύ καλά για τον Αραπάκο! Βρήκε επιτέλους, ότι είχε στερηθεί, όλα τα χρόνια της άδικης ζωής του! Μα κάποια ανύποπτη στιγμή, προφανώς κουβαλώντας κατάλοιπα του άσχημου παρελθόντος του από την «καλοπέραση» και τα ενθύμια του παλιού «καλού» καιρού, που είχαν αφήσει τα κατάλοιπά τους στη μνήμη του, δάγκωσε την καλή του νεράιδα!
Άδικο θα πει κάποιος, για τον άνθρωπο που του χάρισε τη ζωή που δεν έζησε! Ναι, αλλά όχι παράλογο θα συμπληρώσω εγώ, για ένα σκύλο που έμαθε να ζει και να παλεύει ολομόναχος και να ανταπεξέρχεται στις αντιξοότητες, με όποιο τρόπο του υπαγόρευε η φύση του. Ακόμα και η κίνηση για ένα χάδι, γι΄ αυτόν μπορεί να σήμαινε απειλή, το λουράκι (δέσιμο) για τη βόλτα σκλαβιά, το περπάτημα και το σήκωμα του ποδιού κλωτσιά, ένας απλός ήχος (συνδυασμένος με κάτι πολύ άσχημο) τρόμος κλπ, κλπ. Δεν έμαθε να ζει με ανθρώπους, δεν ήξερε πώς να συμπεριφερθεί στην κοινωνία μας και... το «κακό» έγινε!
Μετά από αυτό που συνέβη, άρχισε να τον φοβάται πολύ (απόλυτα λογικό και δικαιολογημένο) κι έτσι πλέον, η συμβίωσή τους ήταν αδύνατη! Αυτό το γεγονός, ήταν καθοριστικό για εκείνον, γιατί θεωρήθηκε (από τον περίγυρο) «άκρως επικίνδυνος» και πια, δεν υπήρχε κανένας χώρος, πουθενά για τον Πάκο! Όλοι τον φοβόντουσαν και δυστυχώς, δεν υπήρχε καμιά ελπίδα γι΄ αυτόν…
Έζησα από κοντά όλη αυτή την ιστορία και έβλεπα έναν πραγματικά ευαίσθητο άνθρωπο, (που έχει αφιερώσει τη ζωή του, στη βοήθεια και τη φροντίδα των ζώων), να αγωνιά και να υποφέρει για την τύχη που περίμενε τον Αραπάκο της! Κι από την άλλη, κάποιοι άλλοι άνθρωποι, -που στάθηκαν μόνο στο «γεγονός» και δε θέλησαν να δουν τίποτα παραπέρα-, να έχουν έτοιμη τη συμβουλή, την απόφαση και την ετυμηγορία!
Στη μέση; Ένας γέρος, ταλαιπωρημένος, χιλιοβασανισμένος σκυλάκος, που δεν καταλάβαινε τι συμβαίνει γύρω του… που δε γνώριζε, τι τον περιμένει…
Άδικο!!! Ο γεράκος αυτός θα ήταν ένα ακόμα θύμα, που θα πλήρωνε με τη ζωή του, της συνέπειες της ανθρώπινης αδιαφορίας! Ερήμην του, καταδικάστηκε δύο φορές! Την πρώτη φορά, να ζήσει όλη του τη ζωή στην αθλιότητα και σε καθημερινά βασανιστήρια και τη δεύτερη , να θυσιαστεί, στο βωμό της ανθρώπινης «λογικής».
Είναι λογικό και το σέβομαι, να φοβούνται οι άνθρωποι ένα σκύλο που δαγκώνει. Και «άδικο» είναι, να δαγκώνει τον άνθρωπο που τον φροντίζει και του δείχνει αγάπη. Αλλά πόσο λογικό και δίκαιο είναι, οι άνθρωποι να ασκούν την όποια εξουσία τους, πάνω σε όλα αυτά τα ανυπεράσπιστα και αθώα πλάσματα, που είναι πραγματικά στο έλεός μας;
Η καλή του νεράιδα, συμπονετική και με αμέριστη κατανόηση για όλα τα πλάσματα, του βρήκε άπειρα ελαφρυντικά κι έψαχνε απεγνωσμένα, να βρει μια λύση για τον αγαπημένο της Αραπάκο, γιατί κανείς πια δεν τον ήθελε!
Τον πόνεσα πολύ αυτό το γεράκο και ένιωσα τον πόνο και την αγωνία αυτής της σπουδαίας γυναίκας και κάπως έτσι, ο Πάκος βρέθηκε στο σπίτι μας.
Από τις 04/10/2010, τυχαία ημερομηνία μεν, συμβολική δε, γιατί είναι η ημέρα των ζώων, ζει κοντά μας και προστέθηκε κι αυτός στην οικογένειά μας!
Παρατηρώντας τους φόβους και τις φοβίες του, μελετώντας προσεκτικά τις συμπεριφορές -αντιδράσεις του και προσφέροντάς του, ότι χρειάζεται, ίσως μπορέσω να τον βοηθήσω να ζήσει –από εδώ κι εμπρός- όσο καλύτερα γίνεται.
Αφιερωμένο με το σεβασμό μου, σε όλα τα δεσποζόμενα σκυλιά «μάρτυρες» και το θαυμασμό μου στον ξεχωριστό αυτό άνθρωπο!!!
Στις 12/04/2011 στειρώθηκε
Η Τσίτα
Η Τσίτα είναι ένα γατάκι που βρήκα το βράδυ της 6ης
Σεπτεμβρίου 2010 στην εθνική οδό, γυρνώντας στο σπίτι μου.
Περπατούσε στην άκρη του δρόμου και τα αυτοκίνητα περνούσαν δίπλα της με μεγάλη ταχύτητα. Το μάτι μου -εξειδικευμένο πια να «σκανάρει» κυριολεκτικά τις άκρες των δρόμων-, πήρε ένα μικρό μαύρο «πραγματάκι» να κινείται. Σταμάτησα λίγο πιο πέρα, έτρεξα να δω τι είναι και βλέπω ένα μικρό, φοβισμένο πλασματάκι να μην ξέρει, που βρίσκεται και που να πάει.
Το πήρα αγκαλιά και φύγαμε για το σπίτι. Ήταν 50 ημερών, πολύ φιλική και χαδιάρα και πρώτη στην αναρρίχηση! Ανεβαίνει στην κορυφή των δένδρων πριν προλάβεις να γυρίσεις το βλέμμα σου, εξ΄ ου και το όνομα «Τσίτα».
Έψαξα να της βρω οικογένεια, αλλά δε στάθηκε δυνατόν.
Κοντά μας και η Τσίτα λοιπόν!
Στις 12/04/2011 στειρώθηκε
Η Αλίκη
Την Αλίκη την άκουσα να κλαίει ασταμάτητα, περνώντας στη διασταύρωση των οδών Αγίας Σοφίας και Κορίνθου, στις 25/09/2010.
Έψαξα να βρω, που είναι και κλαίει έτσι σπαρακτικά και μετά από κάποια ώρα αναζήτησης, τη βρήκα σκαρφαλωμένη και κρυμμένη στον κορμό ενός δένδρου. Προσπάθησα να την πιάσω, αλλά ήταν πολύ φοβισμένη και δε μπόρεσα.
Έφυγα, γιατί πήγαινα ταξίδι και επέστρεψα μετά από αρκετές ώρες. Ξαναπέρασα από το ίδιο σημείο (γιατί το μυαλό μου ήταν εκεί) και δεν τη βρήκα. Έψαξα αρκετή ώρα γύρω-γύρω και απογοητευμένη ξεκίνησα να φύγω, όταν ξαφνικά… άκουσα το κλάμα της! Ήταν αρκετά μέτρα πιο πέρα, στην άκρη του δρόμου και προσπαθούσε να φάει από κάτι σκουπίδια.
Την πήρα μαζί μου, χωρούσε στη χούφτα μου, ήταν μόλις 45 ημερών και ενώ έψαχνα να της βρω σπίτι, κατά βάθος δεν ήθελα να βρεθεί, γιατί πάντα ήθελα να έχω μία τρίχρωμη γάτα!
Όταν ξεπέρασε τους φόβους, την πείνα κλπ και ένιωσε ασφάλεια και θαλπωρή, άρχισε να ζητάει χάδια, να κάνει τούμπες και ένα σωρό ζουζουνιές!
Τα χαριτωμένα νιάου της και η ροζ μυτούλα της, ήταν η αφορμή για το όνομά της!
Το Αλικάκι μου, είναι το μικρότερο μέλος της οικογένειας
Η Μπαμπούσκα
Η Μπαμπούσκα είναι μια σκυλίτσα περίπου 4 χρόνων, που έζησε τα 2 χρόνια της ζωής της στο δρόμο, δίπλα στο Ντιέγκο!
Πέρασε κι αυτή, όλες τις ταλαιπωρίες που περνούν τα αδέσποτα σκυλιά πείνα, δίψα, κρύο, κακοποίηση, τραυματισμούς, φόβο και απ΄ όσο γνωρίζουμε και μία γέννα!
Την ιστορία του «γερούλη μου» -έτσι τον λέω -, τη γνωρίζετε από την στήλη «η αδέσποτη ζωή του Ντιέγκο». Θυμάστε τη σκυλίτσα που ήταν η προστατευόμενή του, η παρέα του, η συντρόφισσά του;
Ε αυτή λοιπόν, είναι η Μπαμπούσκα!!
Τώρα παίρνει σάρκα και οστά και σας παρουσιάζω, τη Μπαμπού ή αλλιώς τη Μπούκι μου, όπως τη λέω!
Μετά από όλες τις περιπέτειες που πέρασε, φιλοξενήθηκε μαζί με τον Ντιέγκο από την Άντα, για 1 χρόνο περίπου.
Όταν ο Ντιέγκο ήρθε στο σπίτι μας, ήλθε μαζί και η Μπαμπού για να φιλοξενηθεί, μέχρι να βρεθεί μια οικογένεια να την υιοθετήσει. Είναι πανέμορφη, γλυκύτατη, παιχνιδιάρα, απίστευτα υπάκουη, χωρίς προβλήματα συμπεριφοράς και θα μπορούσε, να βρει τη ζωή που της αξίζει, κοντά σε κάποιους που θα την αγαπήσουν!
Όμως δυστυχώς ή ευτυχώς, δε βρέθηκε κάποιος που να ξετρελαθεί από τα πανέμορφα μάτια της και τον υπέροχο χαρακτήρα της και να θελήσει να την πάρει κοντά του.
Και λέω ευτυχώς, γιατί όσες φορές χρειάστηκε να χωριστούν -έστω και για λίγο- αυτά τα σκυλιά, στάθηκε αδύνατο, γιατί κυριολεκτικά το ένα μαραζώνει μακριά από το άλλο!
Είναι «το αχώριστο ζευγάρι της Τριών Ναυάρχων», όπως πολλοί συμπολίτες γνωρίζουν!!
Είπα λοιπόν, αφού η ζωή δε θέλει να τα χωρίσει κι αφού αυτά δε ζουν ούτε λεπτό χωριστά, γιατί να τα χωρίσω εγώ;
Είναι αξιολάτρευτη, με έχει κατακτήσει με το χαρακτήρα και την άψογη συμπεριφορά της και την αγάπησα πολύ!
Να τη λοιπόν και η Μπαμπούσκα, επίσημα πια, μέλος της οικογένειάς μας!
Η Μπαμπούσκα είχε στειρωθεί από την Άντα πριν έλθει στο σπίτι μας.
Στις 02/11/2010 στειρώθηκε